Życiorys Sofoklesa
Sofokles przyszedł na świat w 495 roku przed naszą erą. Urodził się w Attyce, jako potomek rodu bogatych kupców. Ze sceną zetknął się po raz pierwszy, kiedy – jako szesnastoletniego chłopca – wybrano go do chóru, którego zadaniem było opiewanie zwycięstwa Greków pod Salaminą. Te początkowe spotkania miały być przyczynkiem do wielkiej kariery.
Sofokles najpierw był aktorem, postanowił jednak spróbować swoich sił również jako dramaturg. Gdy miał dwadzieścia osiem lat, zdecydował się na udział w zawodach dionizyjskich. Każdy dramaturg biorący w nich udział musiał przedstawić widowni trzy dramaty (dopiero Sofokles właśnie zmienił zasady owego konkursu i do trzech dramatów dołożył poemat satyrowy). Zawody Sofokles wygrał (co z resztą udawało mu się równiż później wielokrotnie), pokonując nawet cieszącego się ogromną sławą Ajschylosa.
Twórczość Sofoklesa wywarła ogromny wpływ na kształt dramatu antycznego. Należy to w pierwszej kolejności wymienić najbardziej znaną chyba innowację artysty – wprowadzenie na sceną trzeciego aktora. Jego kolejne reformy to dodanie dekoracji, powiększenie liczby członków chóru z dwunastu do piętnastu oraz przydzielenie bardziej odpowiedzialnych zadań chórowi. Na płaszczyźnie treści dramatu natomiast Sofokles dążył do zmniejszenia bezpośredniej roli fatum i boskich decyzji na losy bohaterów.
Uważa się, że Sofokles napisał łącznie sto dwadzieścia trzy dramaty. Najsłynniejsza jego sztuta to Antygona. Do dnia dzisiejszego zachowało się natomiast tylko siedem z nich: „Kobiety z Trachis”, „Król Edyp”, „Edyp w Kolonie” (ta sztuka została wystawiona i wydana dopiero po śmierci autora), „Antygona”, „Elektra”, „Ajas”, oraz „Filoktet”. Badacze twórczości antycznego arcydramaturga ze względu na miejsce akcji dzielą owe dramaty na dwa swego rodzaju cykle: cykl trojański („Elektra”, „Ajas”, „Filoktet”) oraz tebański („Król Edyp”, „Edyp w Kolonie”, „Antygona”).